۱۵ نظر اشتراک گذاری

سردار شهید حسین قجه ای

سرداران شهید پوستر شهدا شهدای سپاه
سردار شهید حسین قجه ای


خاطرات+وصیت نامه در ادامه مطلب

زندگی نامه

در صبح عاشورای سال1337 در زرین شهر اصفهان بدنیا آمد . از کودکی علاقه زیادی به ورزش کشتی داشت و به عنوان قهرمان اول شهرستان و استان اصفهان برای چند سال متوالی معرفی گشت و به مسابقات انتخابی تیم ملی راه یافت. سال 1353 وارد فعالیت‌های سیاسی شد. سال 1356 به قم مهاجرت کرد و توسط مأموران ساواک دستگیر شد. چند مرتبه نیز به منظور فعالیت‌های سیاسی به شیراز و قم سفر کرد.با پیروزی انقلاب به استخدام کمیته درآمد، چندی بعد به همراه دوستانش سپاه پاسداران زرین‌شهر را بنیان نهاد و خود نیز سبزپوش این نهاد مقدس گردید. شهید قجه‌ای سپس به عنوان مسؤول یک گروه به سنندج رفت و چهارماه در این شهر خالصانه خدمت کرد. پس از بازگشت به زادگاهش مسئولیت عملیات سپاه پاسداران زرین شهر را به او سپردند.
برای مدتی نیز مسؤولیت توپخانه سپاه مریوان و دزلی را پذیرفت. هنوز مدتی نگذشته بود که به عنوان مسؤول عملیات سپاه مریوان و دزلی معرفی گردید. حسین ماهها با ضدانقلاب جنگید و در عملیات محمد رسول الله (ص) با سمت فرمانده عملیات حاضر شد.
 بعد از شرکت در عملیات فتح‌ المبین با سمت فرمانده گردان سلمان فارسی لشکر 27 محمد رسول الله (ص) در عملیات بیت‌المقدس شرکت کرد و سرانجام در جاده اهواز – خرمشهر در تاریخ 1361/2/16 پس از مقاومتی بی نظیر در سن 24 سالگی شربت شهادت را نوشید و بر اثر اصابت گلوله به سرش مظلومانه به دیدار حق شتافت .

خط

خاطره ی دلاوری گردان سلمان به فرماندهی شهید حسن قجه ای
جمعه دهم اردیبهشت 1361 مرحله اول عملیات بیت المقدّس در این شب تیب 27 محمد رسول الله با اعزام رزمندگان خط شکن «گردان سلمان» به سوی جاده« اهواز_خرمشهر» مرحله نخست عملیات بیت المقدّس را شروع کردند.هدف تصرّف جاده استراتژیک «اهواز_خرمشهر» بود.زیرا با شکستن خط دشمن در این منطقه، نیروهای ما تانک و ادوات زرهی و مکانیزه خود را به سرعت روی جاده مستقر می کردند و به سوی خرمشهر به حرکت در می آوردند. نیروهای «گردان سلمان» حوالی ساعت ده شب با عبور از رود کارون و رسیدن به جاده با دشمن درگیر شدند. آن هم در شرایطی که گردانهای دیگر پشت خط منتظر بودند تا با شکسته شدن خط توسط گردان تحت امر «حسین قجه ای» بتوانند از سمت چپ و راست دشمن وارد عمل شوند. بچه های گردان سلمان در همان لحظات اول رسیدن به خط دشمن، حوالی ساعت یازده و نیم شب گرفتاره حلقه محاصره نیروهای عراقی شدند. ارتش عراق از حسّاسیت منطقه با خبر بود، به همین دلیل دو تیپ تقویت شده زرهی و مکانیزه را به منطقه درگیری فرستاد.
« حاجی جان ! خط را شکستیم....ولی حالا آفتادیم توی حلقه، دارن از پشت سرو روبرو بچه هامونو می کوبند،مفهومه؟!....»
این صدای مضطرب امّا محکم حسین بود که از پشت گوشی بی سیم «پی.آر.سی» به گوش«حاج همت» می رسید.حاجی لحظه ای سکوت کرد، بعد بلافاصله با بی سیم روی کانال دو تیپ مجاور یعنی« نجف اشرف» و «عاشورا» رفت . با همانگی که حاج همّت با فرماندهان این دو تیپ انجام داد؛ گردانهای نجف و عاشورا هم از دو جناح به خط زدند و درگیر شدند ولی خط شکسته نشد، زیرا قلب دست دشمن بود و حرکتهای جناحی فایده ای نداشت .از سوی دیگر بدلیل نزدیکی بیش از حدّ گردان سلمان با دو تیپّ محاصره کننده امکان استفاده از آتش پشتیانی نبود؛ زیرا احتمال زیر آتش گرفتن نیروهای خودی زیاد بود.این وضع تا ساعت دو و نیم شب ادامه داشت و اوضاع بسیار وخیم شد.کار به جایی کشید که حاج همت بهد از مشورت با حاج احمد متوسلیّان تصمیم گرفت گردان تازه نفسی را به صحنه نبرد اعزام کند. منتهی قبل از این کار قرار شد گردان سلمان به هر قیمتی به عقب برگردد.به همین دلیل حاج همّت روی کانال حسین قجه ای رفت:
همّت:« حسین جان!....باید برگردی عقب»
حسین:« اگر من توان شکستن خط محاصره پشت سرم را داشتم چرا برگردم عقب؟خب،خط جلو را می شکنم میروم طرف خرّمشهر!»
مکالمه حاج همّت و حسین دقایقی طول کشید که سر انجام حسین در جواب اصرارهای بی امان حاج همّت،حرف آخرش را زد و گفت:« حاجی جان! یک کلام بر نمی گردم. شما هم هر کاری که دلتان خواست بکنید.والسّلام!».حاج همّت هم قید این مکالمه بی فایده را زد و بلافاصله همراه تعدادی نیرو و دو بی سیم چی راهی خط شد.بامداد شنبه،یازدهم اردیبهشت بود که حاج همّت و همراهانش حلقه محاصره را بطور معجزه آسایی شکستند و به محلّ استقرار گردان سلمان رسیدند.آنجا بود که حاج همّت دلیل اصرارهای حسین بر ماندن را فهمید؛تعداد نیروی قادر به رزم گردان سلمان از سیصد و پنجاه نفر به سی و دو نفر رسیده بود.ما بقی نیروها یا شهید و یا مجروح در گوشه ای افتاده بودند.حاج همّت زیر آن آتش سنگین همچنان به حسین اصرار می کرد بر گردد و حسین انکار می کرد،تا جایی که حاج همت برای اولین بار گفت:« من به تو دستور می دهم برگردی!». ولی حسین حرف حاجی را دور زد و گفت:« گردانی را که بچه هایش شهید و مجروح شدند در این قتلگاه رها کنم و برگردم عقب؟نه حاجی شما برگرد عقب ما به یاری خدا مقاومت می کنیم!». باز هم حاجی جلوی حسین کم آورد و دیگر حرفی برای گفتن نداشت.حاج همّت بعد از دقایقی که با دوربین مواضع دشمن را مورد بررسی قرار داد با حسین و بچه های گردان خداحافظی کرد تا به عقب برگردد.آنها برای برگشتن باید دوباره از حلقه محاصره عبور می کردند. حاج همّت و همراهانش در میان آن آتش سنگین با هر مصیبتی خود را به عقب رساندند. هوا کم کم روشن می شد و وضعیّت خطرناک تر! زیرا با روشن شدن هوا آتش هواپیماها و هلیکوپترها هم بر منطقه اضافه می شد.ساعت هشت صبح یازدهم اردیبهشت بود که حاج همّت دستور داد گردانهای عمّار و انصار وارد عمل شوند و به هر طریقی حلقه محاصره دشمن را بشکنند. به یاری خدا ساعت دوازده ظهر پس از چهار ساعت درگیری این دو گردان توانستند حلقه محاصره را بشکنند و به مواضع گردان سلمان برسند.وقتی نیروهای این دو گردان به بچه های« گردان سلمان» رسیدند؛حتی یک نفر از آنها هم زنده نمانده بود.
حتّی خود حسین هم در آخرین لحظات به طور مظلومانه ای شهید شده بود.
آری بچه های گردان سلمان خوب ایستادگی کردند....!!!

خط

خاطرات

روز عاشورا به دنیا آمد

 بحث سر نامگذاری بچه بود؛ اعضای خانواده هر کدام اسمی را پیشنها دادند، حاج جواد سرش را انداخت پایین تا کسی اشک‌هایش را نبیند و گفت: «به جز حسین چه اسمی میشه گذاشت، اسم دیگری برازنده این روز و این بچه نیست؛ آخر امروز عاشوراست، روز آقام حسینه».

 حاج جواد بعد از خواند اذان در گوش بچه و نامیدن او؛ پسرش را به سبنه‌اش چسباند و آهسته تو گوشش گفت: «حسینم، می‌خوام نوکر خوبی برای حسین زهرا(س) باشی، باباجون می‌خوام پیش سیدالشهدا(ع) روسفیدم کنی».

می‌گفت: «خداوند به واسطه مریضی ما را آزمایش می‌کند»

 شهید حسین قجه‌ای خواهر مریض و معلولی در خانه داشت، از مدرسه که می‌آمد اول سراغ این خواهر می‌رفت و او را نوازش می‌کرد؛ برای مسابقات کشتی هم که به مسافرت می‌رفت به همه اهل خانه سفارش خواهر مریضش را می‌کرد، از همه بیشتر به او اهمیت می‌داد و می‌گفت: «مواظب باشید خداوند به واسطه این بچه ما را آزمایش می‌کند».

غیبت کردنش هم بر اساس وظیفه شرعی بود

 از غیبت کردن به شدت پرهیز می‌کرد، حتی پشت سر دشمنانش؛ هنگامی هم که مجبور شده بود به قول خودش غیبتی کند در دفترچه محاسباتش اینگونه می‌‌نوشت:

 روز پنجشنبه؛ بنابر وظیفه شرعی لازم دانستم برای شناساندن بعضی از منافقان پشت سرشان حرف بزنم. روز جمعه؛ روز رأی گیری بود مجبور شدم برای افشای بعضی چهره‌ها غیبت کنم.

تقلب ممنوع!

 سازماندهی تظاهرات مردم زرین شهر اصفهان بر ضد سلطنت پهلوی در عهده حسین بود به همین دلیل، کمتر به درس و مدرسه می‌رسید. امتحان فیزیک بود، متوجه شدم که چیزی ننوشته‌است، جواب چند سؤال را نوشتم و به سختی برایش فرستادم، اهمیتی نداد، فکر کردم که متوجه نشده، اشاره کردم، باز هم اهمیتی نداد. پس از پایان جلسه امتحان با عتاب به من گفت: «دیگر از این کارها برای من نکن، هرچه بلد بودم می‌نویسم، نمره و قبولی با تقلب به درد نمی‌خورد».

نیروهایی تربیت کرد که از فرماندهان جنگ شدند

 پس از پیروزی انقلاب، حسین به عده‌ای از جوانان پرشور و انقلابی آموزش مختصری داد تا باهم به نگهبانی از مراکز نظامی و صنایع اطراف شهر بپردازند. پس از دستور تشکیل سپاه پاسداران، به همت حسین، سپاه پاسداران زرین‌شهر شکل گرفت، در همان مدت کوتاهی که در سپاه زرین‌شهر بود آن چنان عمل کرد که رفتارش الگو و سرمشق همه مدیر‌ها بود؛ او نیروهایی تربیت کرد که اکثراً از فرماندهان جنگ شدند.

سهم غذای خود را به بچه‌های کُرد می‌داد

 سلحشوری، ایمان و توکل حسین از همان اوایل انقلاب او را به کردستان کشاند؛ حسین روستا به روستا و شهر به شهر برای آزادسازی کردستان جنگید و سرانجام به دزلی رسید؛ روستای سوق‌الجیشی که پس از چندین مرتبه ناکامی نیروهای اسلامی با رشادت‌های بی بدیل او آزاد و شد مقر فرماندهی حسین قجه‌ای. مدتی که در پادگان سنندج محاصره بودیم، پس از چند روز برای هر دو نفر یک قوطی کنسرو آوردند؛ حسین گفت: «هر کس می‌تواند سهم کنسروش را نخورد با من شریک شود، من می‌خواهم سهمم را به بچه‌های کُرد در اطراف پادگان بدهم».

کار سخت‌تر، اجرش بیشتر

 هیچ‌جای کردستان امنیت نبود، فقط چند ساعت در روز امکان تردد در جاده‌ها وجود داشت، شبها ‌هم منطقه دست ضد انقلاب بود؛ پس از چند روز با سختی بسیار به دزلی و پیش حسین رسیدم، گفتم: «اینجا کجاست که انتخاب کردی و آمده‌ای؟» با لبخند همیشگی گفت: «مگر نخوانده‌ای و نمی‌دانی که هر چه کار سخت‌تر باشد اجر و ثوابش هم بیشتر است؟!». کردستان هنوز ناآرام بود اما حسین با سلاح در شهر حرکت نمی‌کرد و می‌گفت: «من نیامده‌ام با این مردم بجنگم و برای آنها قدرت‌نمایی کنم؛ اینها تشنه محبت هستند، باید با آنها برادری کرد تا اوضاع آرام شود» الحق هم که شهر و منطقه را با همین مرام و منش، آرام و قلوب مردم کُرد را تسخیر کرد.

از پدر خواست تا در جبهه کردستان بماند

 هفت ماه می‌شد که از حسین یک سره در کردستان بود؛ یک روز هم نتوانست منطقه را ترک کند؛ از تلفن و نامه هم خبری نبود؛ بالاخره حاج جواد ـ پدر شهید ـ کشاورزی را رها کرد و برای کسب اطلاع از او راهی دیار آشوب‌زده کردستان شد. پدر به سختی خودش را به دزلی رساند؛ وقتی حسین پدر را دید، گفت: «حاجی! خوب شد اومدی، اینجا شدیداً به نیرو احتیاج داریم». حاج جواد ۹ ماه بدون مرخصی در کردستان ماند.

حتی نباید در عرصه ورزش صحنه را خالی کرد

 حسین مجروح بود، آمده بود مرخصی، متوجه شد که مدتی است برای تمرین کشتی به باشگاه نمی‌روم، ناراحت شد، خودش ساکم را بست و روانه باشگاهم کرد؛ او می‌گفت: «الآن زمانی نیست که صحنه را خالی کنیم، هرکسی هرکجایی که می‌تواند و نفوذ دارد باید برای انقلاب کار کند» و بعد هم جمله امام خمینی (ره) را تکرار کرد: «هرکس به اندازه توانش و حیطه نفوذش باید در خدمت اسلام باشد».

با اموال من چه کنید؟

 حسین فرصت ازدواج پیدا نکرد ولی همه را توصیه به انجام این سنت رسول‌الله(ص) می‌کرد؛ حقوقش را به عنوان قرض‌الحسنه با اقساط طولانی مدت به کسانی می‌داد که یا قصد ازدواج داشتند یا می‌خواستند فرزندانشان را به خانه بخت بفرستند. در دست‌نوشته این شهید هم آمده است: «از مال دنیا اگر چیزی از من باقی ماند به کسانی بدهید که می‌خواهند ازدواج کنند ولی بضاعت مالی ندارند».

پسری که مراد پدرش بود

 دفعه آخر که حسین به مرخصی آمد، قبل از عملیات «الی بیت‌المقدس» بود؛ با همه خداحافظی کرد؛ از دست بعضی مسئولین و اختلافات آنها به شدت دلگیر و ناراحت بود و می‌گفت: «اگر برگشتم سر و سامانی به وضع این شهر خواهم داد» اما افسوس که پیکر غرق در خونش به شهر بازگشت. زمانی که پیکر حسین به شهر آمد، حاج‌جواد برای وداع بالای سر جنازه سردار شهیدش آمد؛ او می‌گفت: «باباجون، حسین پهلوانم، میدانی چقدر دوستت داشتم، چون به تو ایمان داشتم، همه چیزم را فدای راهی که رفتی کردم. باباجون من پدر تو اما تو مراد من بودی، همه‌جا عاشقانه دنبالت بودم؛ پسرم دل‌کندن از تو سخت است اما دلخوشم که پیش امام حسین‌(ع) روسفیدم کردی. عزیز دلم می‌خواهم برای وداع آخر صورت مردانه‌ات را ببوسم اما چه کنم که برایت سر و صورتی نمانده.» دست آخر پدر شهید زانو بر زمین زد و گلوی حسینش را بوسید.

 وداع حاج احمد با حسین

 حاج‌احمد متوسلیان پس از تشییع پیکر این شهید، به زرین شهر آمد و خود را به مزار حسین رساند؛ دیگر کسی جلودارش نبود؛ خودش را روی قبر انداخت، پس از آن که خوب گریه کرد، گفت: «چرا قبر حسین این قدر غریب است؟» چند نفر از مسئولان شهر که به همراهش بودند، دستپاچه توجیه کردند و گفتند: «به زودی مرتب می‌کنیم» حاج احمد گفت: «لازم نکرده» بعد هم دست توی جیبش کرد و پول درآورد و داد به یک نفر و گفت: «تا ۲ ساعت دیگر که من توی این شهرم باید این قبر درست بشه» .

 کار که تمام شد یک نگاه به عکس داخل حجله انداخت و گفت: «حسینم چرا تو شهر خودت غریب و مظلومی».

خط

نامه سردار شهید حسین قجه ای در آستانه ی محرم

سلام و درود به تمام شهیدان صدر اسلام تاکنون ....
عزیزانم چند روز دیگر به عاشورا مانده است به روزی که به انسان درس آزادگی و درس شهادت می‌دهد و می‌آموزد که بهترین و عزیزترین و پاک‌ترین رهبران اسلامی که لیاقت داشتند در آن و برای آن به شهادت رسیدند و این را صریحاً بگویم هیچ ناراحت نباشید و ناراحتی شما به جز کفر و گناه چیز دیگری ندارد. آیا فقط من جگرگوشه‌ی پدر و مادرم هستم؟! در صورتیکه اسلام در خطر است آیا حضرت علی‌اکبر (ع)، حضرت قاسم (ع)، و غیره‌ها جگرگوشه مادرشان نبودند؟ آیا من از تمامی آنهایی که هر روز بمب‌های متجاوزان، باعث می‌شود تا به شهادت برسند و نهال اسلام را آبیاری کنند عزیزترم؟!
آیا زندگی را دوست دارید که فرزندتان در کنارتان باشد و به حریم اسلام تجاوز کنند و به نوامیس ملت دست درازی کنند. آن چنان که در شهرهای مرزی خرمشهر و غیره می‌کنند. کمی به خود آیید و خیلی گسترده‌تر فکر کنید. خداوند انشاء‌الله به همه‌ی برادرانم، خواهرانم،‌ اقوام نزدیکم و همه و همه‌ی همشهریانم شناخت بیشتر و پاکی و تقوا عنایت کند و صبر و استقامت را به تمام مسلمانان اعطاء کند. خانواده‌ی عزیزم و اقوام مهربانم آرزو دارم طوری پرورش پیدا کنید و در راه خدا و جامعه باشید که از وجود همه‌ی شما من افتخار کنم.
برادر همگی شما حسین قجه‌ای

خط

وصیت نامه
بسم الله الرحمن الرحیم
یا ایها الذین امنوا مالکم از اقبل لکم انفزوا فی سبیل الله انا قلتم الی الارض ارضیتم بالحیات الدنیا من الاخره.
ای افراد با ایمان شما را چه شده که وقتی به شما گفته شود در راه خدا برای مبارزه با دشمنان حق و عدالت حرکت کنید به زمین سنگینی می کنید.
آیا حیات دنیا را برحیات جاوید ترجیح می دهید بدانید که لذات دنیا در برابر خوشیهای آخرت اندکی بیش نیست.
با درود وسلام فراوان به کلیه شهدای صدر اسلام تا کنون و درود بر امام امت خمینی بت شکن و یاران ایثارگراو.
از اینکه متعهد شدم در جنگ شرکت کنم یک وظیفه دینی خود دانستم و به الله همیشه قلبم برایش می تپد چون بیشتر در معرض آزمایش قرار می گرفتم سعی می کردم تا اندازه ای رشدم کمبودهایم را برطرف کنم ولی به این فکر بودم که نکند خالص نشوم ودر جنگ از بین بروم از دنیای ظاهری تا اینکه مرتبه اول و دوم گذشت تا اینکه برای مرتبه سوم به فکر این افتادم که حتما بسیار گناهکارم که از فیض شهادت محروم مانده ام سعی کردم خالصانه تر و استوارتر شروع کنم تا شاید خداوند نظر عنایتی بکنند ومرا از نعمت بزرگش سیراب کندالحمدالله.
برادارن وخواهران شهید پرور ایران اسلامی واقعاً جای بسی معجره است این جنگ نصیمان شد و خواهد شد.
و شروع جنگ با چه زمینه آماده وسازنده ای شروع شد.
ان الله بامرکم ان تودالامانات الی اهلها .
خداوند به شما امر می کندکه امانتها را به صاحبان آن بسپارید.
ای خمینی عزیز مطمئن باش که به آیه قرآن وفادار خواهیم ماند و همیشه از حرکت در خط پیامبر گونه ات تا ظهور حضرت مهدی ضعف از خود نشان نخواهیم داد.
خدایا ماابزار وسیله ای بیش نیستم توئی که مراهدایت و از خطرات عقیدتی به دور می داری.
ازتمامی خانواده اقوام ودوستان و همشهریان وکلیه مسلمانان درخواست عاجزانه دارم که از خط رهبریت امام امت پیروی کنند تا سرعت و ضربات مشت بر دهان ابرقدرتها بیشتر شود وبرای اینکه جوانان متعهد وشجاع بارآیند آنها را از مرگ نترسانید که زیرا بار ذلت زندگی کنند ولی از ترس مرگ خروش نکنند قربانی شدن در راه تحقق اسلام وانقلاب اسلامی آرزوی ماست و بگذارید ما فدا شویم اما نگذارید که جمهوری اسلامی بیش از این دستخوش حملات مخالفان شود.
خدایا ترا به خون کلیه شهیدانی که به دست شیاطین به شهادت رسیدند و هر کدام همچون دانه گندم که در زمین مرگ به خود قبول می کند و تعداد بیشتری دانه به وجود می آورد همچون تمامی شهیدان که بعد از شهید شدن سیل خروش حرکت می کند تا در این دانشگاه بزرگ انتخابی خود را در معرض آزمایش قرار دهند اسلام را در تمامی کشور یپروز گردان سعی کنید حتی المقدور در این جنگ که از ساعتها و زمانهای کمیاب روزگار است شرکت کنید .
آب دریا را اگر نتوان کشید هم اینقدر تشنگی باید کشید.
ولی درد دلی با برادران پاسدار شما را قسم به آنچه برایش ایثارگری می کنید کاری کنید که سخنان امام با شما تطبیق کند و دردناک نشود چون خیلی شما از جان گذشتگان را دوست دارد جملات امام به پاسداران: شما جندالله اید شما دست خدائید شما سربازان امام زمان هستید معین جملات و برداشت آن یعنی اگر اینها که گفته شد نیستید سعی کنید چنین باشید تا بتوانید به اسلام خدمت کنید. در آخر تشکر از کمک بی دریغ ملت مسلمان به جبهه ها که نیروها را در جبهه واقعاً شرمنده می کنند.
ازتمامی آشنایان می خواهم که اگر از طرف من حقیر برخورد خلاف اسلامی بوده است از عدم آگاهی بوده ببخشید. همگی برای پیروز ی و گسترش اسلام و طول عمر امام در دل شبها و وقت نماز ها دعا کنید.
والسلام.
برادر شما حسین قجه ای

نظرات (۱۵)

  1. محمد
    با سلام
    تشکر از زحمات شما عزیزان جهت زنده نگه داشتن یاد و خاطره اسطوره های ایران اسلامی . پوستر بسیار زیبا و مطالب جالبی درباره شهید بود . تشکر
  2. abbas.azizizi
    سلام انشاالله روز قیامت باشهدا وامام شهدا همه رزمندگان وماها وشماها که  زمان دفاع مقدس همراه شهداوگوش بفرمان امام شهدا بودیم محشور گردیدم ودعا های امام شهدا وشهدان وملت ایران درحق قافله جامانده ازکاروان شهدا وامام شهیدان مستجاب گردد
    • ۲۶ آبان ۹۳، ۱۴:۳۶
      سلام 
      انشاالله بتونیم پاسدار خون شهدا باشیم .
      ممنون 
  3. رزمنده
    درود بر روان پاک فاتح خرمشهر سردار رشید حسین قجه ای که با مقاومت اسطوره ای ۳۰۰ تن از یارانش که ۶ شبانه روز در محاصره کماندوهای عراقی بوده و شربت شهادت نوشید باعث فتح خرمشهر و برگشت آن به دامن وطن شد. کجا بودند تا گوشهای پر خون از غرش آرپیجی تورا ببینند حسین جان. کجا بودند تا وفای به عهد تو با گردان سلمان تا آخرین قطره خون را ببینند.
  4. محسن جلالی
    محسن جلالی ۲۷ خرداد ۹۴ ، ۰۹:۳۶
    روحش شاد و قرین رحمت الهی باد . 
    امیدوارم که شرمنده شهداء و امام شهیدان نشویم و راهشان را  تا آخر ادامه دهیم ومن الله التوفیق
  5. نورا
    سلام خدا بر شهیدان.
    واقعا نمیدانم چه باید بنویسم. تنها به حال خود افسوس میخورم که فرسنگها با چنین آزادمردانی فاصله دارم.
    همانطکر که رهبر عظیم الشان فرموده اند: شهدا امامزادگان عشقند و مزارشان زیارتگاه اهل یقین.🌷🌷
  6. رزمنده
    یکی از رزمندگان که بعدا به خیل شهدا پیوست شهید جوادی از بچه های تیپ محمد رسول الاه آنقدر شیفته این سردار گمنام بود که می پرسید این زرین شهر کجاست که چنین انسانی در خاک آن پرورش یافته است.می خواهم بر خاک آن بوسه ای بزنم که قجه ای در دامان آن پرورش یافته .مگر می شود انسان در اوج قدرت انقدر انسان باشد.آری مردم اصفهان و زرین شهر باید الگویشان قجه ای ها باشد.
  7. محسن جلالی
    محسن جلالی ۱۲ بهمن ۹۴ ، ۱۰:۱۲
    روحش شاد و یادش همیشه گرامی باد
  8. حماسه نیوز
    خاطره ای به نقل از (احسان طغیانی ) فرزند سردار جانباز حاج عباس طغیانی فرمانده تیپ مستقل قمر بنی هاشم (ع) در دوران دفاع مقدس :
    این خاطره توسط احسان که از پدرش شنیده بیان شده و مربوط به ایام انقلاب و رشادت های سردار شهید حسین قجه ای می باشد .
    حاج عباس و حسین قجه ای پسر دائی پسر عمه هستند پدرم یک کارگاه در و پنجره سازی در زرین شهر خ شریعتی کوچه نظامی (جاوید سابق ) داشت و کارگاه را با کمک همدیگر به محلی برای تولید نارنجک های دستی کرده بودند به این شکل که لوله ها را در قطعات حدود 15 تا 20 سانت می بریدند و روی آن با فاصله های ای حدود 2 سانت 2 سانت شیارهایی به شکل حلقه در می آوردند و همچنین شیارهایی به صورت طولی که مثل نارنجک ترکش داشته باشد بعد سر و ته آن را می بستند و سوراخی برای تزریق باروت و براده آهن و نهایتا گذاشتن فیتلیه باز می گذاشتند و بعد از تکمیل جهت مقابله با عوامل رژیم استفاده می کردند . حتی با انداختن چند تا از اینها در منزل ساواکیها در یزدانشهر نجف آباد آنها را بعضا از کشور هم فراری دادند.

  9. حماسه نیوز
    خاطرات دیگر به نقل از آقای احسان طغیانی فرزند سردار جانباز حاج عباس طغیانی مربوط به سردار شهید قجه ای :
    شهید قجه ای سالها در کردستان جنگید و یک مرد جنگی واقعی بود در کنارش انسانی بسیار رئوف و مهربان.
    از حقوق سپاه برای کودکان فقیر کردستان لباس و کفش و غیره می خرید و به آنها می داد . در یکی از موارد فردی که در محل حضور داشت گفت این کودکی که بهش کفش دادی پدرش از کمله های ضد انقلاب است و سر پاسداران را می برد . شهید به طرف کودک برگشته و او را می بوسد و می گوید پدرش چنین کاری انجام می دهد تقصیر این کودک معصوم چیست .
  10. علی
    شهدا ممنونیم
  11. حماسه نیوز
    حماسه نیوز ۱۱ خرداد ۹۵ ، ۰۱:۴۶
    خاطره ای به نقل از سردار جانباز حاج عباس طغیانی فرمانده تیپ مستقل قمر بنی هاشم (علیه السلام ) در دوران دفاع مقدس :
    در دوران پیش از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی , حسین قجه ای وقتی فقط شانزده سال داشت به محل استقرار نیروهای گردان ضربت در اصفهان می رفت و با صحبت و بحث با سربازان ایشان را متمایل به ترک خدمت می کرد و گاها شبانه به منزل می آورد و بالباس مبدل راهی شهر و دیارشان می کرد . این روند به نحوی ادامه داشت که گردان ضربت توان عملیاتی خود را از دست داده بود و زمانی که به حمله گردان ضربت نیاز بود نیروی لازم در اختیار نداشت . خداوکیلی الان یک پسر 16 ساله را با حسین قجه ای مقایسه کنید .
  12. احمد
    خدایا زبانی رو که مدح این عزیزان رو نکنه لال و چشمی رو که غیرت و شهامت اونهارو نبینه کور کن
  13. احسان طغیانی
    احسان طغیانی ۲۶ اسفند ۹۵ ، ۱۳:۲۷
    از دوران کودکی وقتی به گلستان پور نور شهدای شهر زرین شهر می رفتم سنم را با سن سردار شهید حسین قجه ای فاتح خرمشهر و فرمانده شهید هاشم سلیمیان مقایسه می کردم و با خودم فکر می کردم اگر به سن 24 سالگی یعنی سن شهادت سردار شهید قجه ای یا 22 سالگی سن شهادت سردار شهید هاشم سلیمیان برسم در مقایسه با آنها از لحاظ توانمندی و شجاعت و مفید بودن چگونه خواهم بود فکر می کردم من هم در سن 22 یا 24 سالگی چنین خواهم بود ولی الان که 36 بهار از زندگی من گذاشته خودم را ذره ای غبار در مقابل کوه های بزرگی احساس می کنم . چه شد که اینان آنگونه شدند و من اینگونه ای کاش شش هفت سالی زودتر زاده شده بودم و چه بسا توفیق الهی نیز نصیبم می شد هفت سالگی به همراه پدرم سردار حاج عباس طغیانی فرمانده پیشرو تیپ همیشه پیروز قمر به جبهه رفتم ولی سن اندکم اجازه ماندن و جنگیدن و چه بسا شهدات نداد شاید هم اگر سنم هم اجازه می داد لیاقتش را نداشتم این حرفها را نوشتم که این دو شهید بزرگوار و سایر شهیدان گرانقدر شهر ودیارم به من توجهی کنند . التماس دعا
  14. مسعود
    چراتوشهرخودغریب ومظلومی؟؟؟؟؟؟!!!!!!!
    ازقول حاج احمدمتوسلیان حرف دروغ مینویسیند.تشییع جنازه شهیدقجه ای درزرین شهریکی ازباشکوهترین مراسمات وداع باشهدادرطول جنگ بود
    • ۱۵ ارديبهشت ۹۶، ۱۴:۱۱

       با سلام خدمت شما بزرگوار 

      با تشکر از شما بخاطر بازید از مطلب سردار بزرگ دفاع مقدس 

      حسین قجه ای 


      وداع حاج احمد با حسین

       حاج‌احمد متوسلیان پس از تشییع پیکر این شهید، به زرین شهر آمد و خود را به مزار حسین رساند؛ دیگر کسی جلودارش نبود؛ خودش را روی قبر انداخت، پس از آن که خوب گریه کرد، گفت: «چرا قبر حسین این قدر غریب است؟» چند نفر از مسئولان شهر که به همراهش بودند، دستپاچه توجیه کردند و گفتند: «به زودی مرتب می‌کنیم» حاج احمد گفت: «لازم نکرده» بعد هم دست توی جیبش کرد و پول درآورد و داد به یک نفر و گفت: «تا ۲ ساعت دیگر که من توی این شهرم باید این قبر درست بشه» .

       کار که تمام شد یک نگاه به عکس داخل حجله انداخت و گفت: «حسینم چرا تو شهر خودت غریب و مظلومی».

  15. . عزیزی
    روحشان شاد وقتی وقرین رحمت الهی.. مردانگی آنها اشک را بر چشمانم می آورد... حرفی برای گفتن نیست... شهدا عند ربهم یرزقون اند..

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
تجدید کد امنیتی