۱۴۴۸
اشتراک گذاری

چرایی و چگونگی تصمیم به اجرای عملیات محرم

چرایی و چگونگی تصمیم به اجرای عملیات محرم

ایران در عملیات رمضان ، درتاریخ بیست و سوم تیرماه سال شصت ویک نتوانست به تمام اهداف خود برسد و از طرفی دشمن بعثی که هنوز در تب و تاب شکست های سال 1361 ،از عملیات فتح المبین و بیت المقدس می سوخت، فرصتی یافت تا بتواند با شانتاژهای تبلیغاتی اش روحیه ی سربازان خود را حفظ کند؛ همچنین عراق دریافته بود که ایران تلاش دارد خود را هرچه بیشتر به شهر« بصره» نزدیک کند تا در موقع لزوم بتواند گلوگاه عراق را در این نقطه بفشارد. به همین خاطر صدام تمام امکانات نظامی خود را به کار گرفت تا از  بصره و شلمچه دفاع کند.

زمانی که ایران به رغم نفوذ موفّق به خاک عراق و پیشروی تا دریاچۀ ماهی در منطقۀ شلمچه و بنا بر مصلحت، اقدام به تثبیت مواضع خود نمود، عراق و حامیان او با به راه انداختن تبلیغات وسیع، اعلام کردند که ایران دیگر قادر به انجام عملیات نیست. از سوی دیگر آنها متوجه حضور میلیونی و مردمی نیروهای بسیجی و نظامی در منطقه شده بودند و هر روز به صورت رسمی و غیر رسمی از ایران می خواستند تا از حمله ی به عراق صرف نظر کند و با پذیرفتن حالت «نه جنگ و نه صلح» جنگ را از طریق مجامع بین المللی حل نماید.

اما ایران در پاسخ به تمام این موهومات ، با تدبیر فرماندهان و مطالعه نقاط ضعف دشمن در خطوط عملیاتی ،تصمیم گرفت عملیات محرم را اجرا کند. قرارگاه مشترک ارتش و سپاه، برنامه ی عملیات از شلمچه تا غرب را بررسی کردند. مطالعات هرچه دقیق تر انجام شد در نهایت فرماندهان بر آن شدند تا شناسایی تمام خطوط دفاعی را آغاز کنند تا نقطۀ عملیات مشخص شود.

با فرا رسیدن ماه محرم ، جبهه ها شور دیگری گرفت. هر روز برعدۀ نیروها و اعزام بسیجیان افزوده می شد. عراق متوجه تحرکات ما شده بود و از وحشت حمله ی رزمندگان درآمادگی کامل به سر می برد. ماهواره های غرب و هواپیماهای سوپر اتاندارد این هشدار را به صدامیان  می دادند که حمله ای در شرف وقوع است .هر روز بر تعداد نیروها و تجهیزات آنها افزوده می شد. عراق که در خصوص انجام عملیات ایرانی ها به نتیجه ی قطعی رسیده بود، برای جلوگیری از عملیات احتمالی در ماه محرم، طی پیامی از ایران خواست، به خاطر ماه حرام، از جنگ خودداری شود؛ غافل از این که خودش در ذی الحجه که از ماه های حرام است حمله ی سراسریش را آغاز کرده بود.

از طرفی در قرارگاه تصمیم گرفته شد که قبل از عملیات محرم ، عملیاتهای محدودی، برای درگیر ساختن مستمر دشمن وگرفتن فرصت بازسازی رزمی از آنها و وارد ساختن ضربات پی در پی به پیکره ی  ارتش بعث انجام گیرد.

بر این اساس استراژی نظامی ایران، اجرای عملیات در مناطق بالای جبهۀ جنوب در نظر گرفته شد. اوایل مهرماه سال 1361 عملیات «مسلم بن عقیل» درغرب «سومار» و یک ماه بعد عملیات محرم در منطقه ی «دهلران» انجام شد.

 مأموریت اصلی عملیات به سپاه سوم صاحب الزمان (عج) واگذار گردید و بیشتر نیروهای این سپاه از استان اصفهان بودند از روز 30 مهرماه قرارگاه مشترک ارتش و سپاه تشکیل شد. طرح عملیاتی در اوایل آبان منعقد گردید . یگان ها ی عمل کننده در این عملیات ، لشکر امام حسین (ع) به فرماندهی «محمد رضا ابوشهاب»، لشکر  نجف اشرف به فرماندهی «احمد کاظمی»، لشکر25 کربلا به فرماندهی «مرتضی قربانی» ، لشکر 17 علی ابن ابی طالب به فرماندهی« مهدی زین الدین»، تیپ 84 خرّم آباد از ارتش به فرماندهی «سرهنگ اسکندر بیرانوند»، تیپ تازه تأسیس قمر بنی هاشم به فرماندهی «کریم نصر»(احتیاط) و تیپ امام سجاد ( احتیاط) و چند گردان از ژاندارمری،  آرام آرام در منطقۀ عین خوش مستقر شدند.